یک انتخاب شخصی!

در رابطه با پست قبلیم، همیشه از خودم می پرسم که آیا روحیه خوش بینی و تفکر مثبت من، یه نقاب برای پوشاندن و انکار مشکلاتمه؟ یا بهش واقعا اعتقاد دارم؟ خودم گزینه دو رو انتخاب می کنم.

به نظرم اینکه سعی کنی علارغم همه مشکلات ادامه بدی و اتفاقا بهتر از قبل هم باشی و درجا نزنی یه انتخاب شخصیه. اینکه دوستام فکر می کنند که مشکلات و ناراحتی ها، حتی ترکیدن مخم (سبز) هیج تاثیری روی من نداره یه تفکر غلط و برداشت اشتباه از شخصیت منه. هر کسی توی زندگیش پستی و بلندی های خاص خودش رو داره و زندگی هر کس منحصر به فرده. به قولی: گاهی خوشی، گاهی غم. مثلا من دیشب ناراحت بودم و حال خوبی نداشتم و صبح هم با کمی غصه از خواب بیدار شدم. به چیزی فکر می کردم که فعلا تسلطی بهش ندارم و خارج از کنترلمه. ولی به جای اینکه روزم رو با این فکر خراب کنم سعی کردم کارهایی رو برای بهتر شدن روحیه ام انجام بدم که فعلا در حیطه کنترل ام هست. شاید حالم کمی طول بکشه تا بهبود پیدا کنه و زخمم ترمیم بشه ولی برای هر ترمیمی حتما دارویی لازمه و صبری. از خودم انتظار ندارم که الکی خوش باشم ولی از طرف دیگه هم به خودم اجازه نمی دم بیش ار اندازه غصه رویدادهایی رو بخورم که نمی تونم براشون کاری انجام بدم. ولی این قسمت حرف دوستام درسته که سطح انرژی فوق العاده بالایی دارم و این یکی از خصوصیات مثبت خودمه که دوستش دارم.  قلب 

  
نویسنده : زادبانو ; ساعت ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٧ تیر ۱۳٩٠
تگ ها :