نیمه تاریک وجود

من پرهیز دارم از دادن ادرس وب ام به دوستان و اطرافیان. یکی به این دلیله که اینجا محل دل نوشته هامه و دوم اینکه فکر می کردم خودم و شیطنت های دیده شده ام در بیرون، متفاوت با شخصیت نوشته های اینجامه. ولی شاید بهترین حرفی که از کسی (در خطاب کردن این فرد به واژه دوست تردید دارم) به یاد سپردم این بود که به من گفت تو خیلی شبیه نوشته های وبت هستی. این حرفش خوشحالم کرد و می کنه. خوشحالم که تونستم خودم رو جوری که هستم به نمایش می ذارم با تمام خوب ها و بدها و نقاط قوت و ضعف. چون آدم ها معمولا نقاط بالقوه خودشون رو به نمایش می ذارن. البته این برام پذیرفتنیه که ادم ها سیاه یا سفید نیستند و خاکستری هستند ولی اینکه من وبی رو می خونم و قلبم سرشار از حس محبت و شفقت می شه نسبت به کسی و بعد در زندگی رئالش نوشته ها و اعتقادات نوشتاری رو نمی بینم به خاطر اینه که این آدم نخواسته یا هنوز نتونسته تمام چیزهایی رو بهشون اعتقاد کلامی داره به مرحله اعتقاد عملی برسونه و اینجاست که فرق آدم ها معلوم می شه! خودم هم در جاهایی حد و مرزهام رو زیر پا گذاشتم! ولی سعی کردم خودم رو دوباره به مسیری برگردونم که بهش اعتقاد دارم و بدون غرق شدن در گذشته، ازش درس بگیرم و بگذرم و فکر کنم از این بابت قابل احترامم.گاوچران

  
نویسنده : زادبانو ; ساعت ٢:۳۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ امرداد ۱۳٩٠
تگ ها :