کار خیر تا کجا خوبه؟

احساس تشکر در آنان که صدقه می گیرند خیلی کمتر از آن است که در دهندگان صدقه است-سامرست موآم

کم کم دارم به این معتقد می شم. یکی از دلایلی که اینطور ما رو سوق می ده به سمت کمک کردن به دیگران پر کردن خلاءهای درونی ماست. جدیدا خیلی از کسانی رو در اطرافم می بینم که علارغم دردهای روحی به سمت کارهای خیریه می رند و خودشون رو در این کار غرق می کنند. البته خود کمک به دیگران خیلی هم خوب و پسندیده است اما زمانی که همه زندگیت تحت الشعاع این موضوع قرار بگیره و از مهمترین مساله زندگیت یعنی رشد خودت و برطرف کردن ضعف های شخصیت ات و راست و ریست کردن زندگیت غافل بشی اینجاست که باید تامل کنی و ببینی از چی داری فرار می کنی؟

درست مثل مشاور و روانشناس بودن که فرد متخصص برای این سرک در زندگی دیگران بکشه چون اولا حس برتری نسبت به مراجعش کنه و احساس قدرت در زندگیش و دوم اینکه از کار کردن روی جنبه های شخصیتی و نقاط ضعفش غافل می شه چون به قدری برای دیگران زمان می ذاره که برای خودش وقتی باقی نمی مونه یا نمی خواد زمان بذاره.

یعنی من عاشق این ناخوداگاه زیرک و دغل هستم که اینطوری ما رو بازی می ده!

 

پ.ن.: این بازی دادن ناخوداگاه می تونه جنبه های دیگه ای هم پیدا کنه ولی این بار خواستم فقط به کمک به دیگران بپردازم. چون خیلی باب شده این روزا.

  
نویسنده : زادبانو ; ساعت ۳:٢٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ امرداد ۱۳٩٠
تگ ها :