فیلم 127 ساعت

فیلم جالب 127 ساعت رو می دیدم. فیلمی واقعی از ماجرای پسرک ماجراجو و کوهنوردی (آرون رالستون)  که به تنهایی به سفری می ره و ماجرای گیر افتادنش در یک شکاف کوه در حالی که دستش گیر یه تخته سنگ بزرگه و هیچ جوری نمی تونه خودش رو از این وضعیت خلاص کنه و هیچ وسیله ارتباطی هم نداره. در اخر تصمیم می گیره دستش رو با چاقوی همراهش قطع کنه و خودش رو از اون مخمصه بیرون بکشه و ... در فیلم به موضوعاتی چون مرگ، زندگی، تنهایی، خانواده و حسرت ها همراه با چاشنی بحران و  سرسختی آدم ها اشاره کرده. کارگردان این فیلم "دنی بویل" کارگردان فیلم معروف میلیونره زاغه نشین. به قولی، دنی بویل با این فیلم به سراغ خلق شخصیتی رفت که تماشای شهامتش مخاطب را تحقیر می‌کند.

خیلی جاهای فیلم رو بعد از به دام افتادن پسر رو می زدم بره جلو و نمی دیدم چون جدیدا دل نازک تر از اونی شدم که این صحنه ها رو بتونم طاقت بیارم. آخرای فیلم وقتی بالاخره بعد از چندین ساعت تونست خودش رو بکشه بیرون و اُفتان و خیزان بعد از طی مسافتی خودش رو به یه زوج در حال تردد در صحرا می رسوند و با اون نفس بی جونش نیمه بلند گفت  I need helpبغضم بدجوری ترکید. چه قدراین جمله روم تاثیر گذاشت. انگاری این روزا منم که باید گفتن  I need help رو تمرین کنم.

  
نویسنده : زادبانو ; ساعت ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ امرداد ۱۳٩٠
تگ ها : فیلم