به همه معلمانم

داشتم سریال Gray’s Anatomy رو می دیدم. دیالوگ های فوق العاده ای داره این سریال. جاییش گری داشت می گفت "زمانی هایی احتیاج داریم که زخم هامون رو بلیسیم و ازش بگذریم و زمان هایی هم هست که باید زخم رو به حال خودش رها کنیم". تشبیه بامزه ایه. داشتم فکر می کردم وضعیت این روزای من هم مثل ماده شیریه که در پناه آفتاب گرم و درخشان قلم ساده و زیبا و تاثیرگذار اروین یالوم مشغول لیسیدن زخم هاشه. این تشبیه رو دوست دارم. هم آسیب پذیریم و هم زخم هایی که در گذر زمان بر داشتم رو نشون می ده و هم روند شفادادن که توسط خودمه اما در پناه افتابی که سمبل تمام استادان و راهنمایانی است که چه حضوری و چه غیر حضوری در این مسیر همراهی ام کردند و دریغی از تابش سخاوتمندانه نورشون بر غیرخود نداشتند. این نوشته به تک تک شون تقدیم می شه و عشق ام رو نثار نور و خودآگاهی می کنم که توسطشون بر تاریکی های وجودم تاباندند.

  
نویسنده : زادبانو ; ساعت ۱٢:۳٩ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ شهریور ۱۳٩٠
تگ ها :