این چی بید؟

دارم کتاب آسیب شناسی روانی نوشته روزنهان و سیلگمن ترجمه یحیی سیدمحمدی رو می خونم و عجب سخته! مخصوصا به داروشناسی و کارکرد مغز که می رسه به گل مردابی می مونم که توی مرداب گیر کرده نیشخند

مثلا راجع به کارکرد دوپامین که انتقال دهنده عصبیه و اگه مقدارش زیاد بشه باعث اسکیزوفرنی می شه و من هنوز گیج می زنم که مگه انتقال دهنده های عصبی تعدادشون ثابت نیست؟ یا فرضیه نوراپی نفرین در درمان افسردگی که از اون هم فهمش سخت تر بود. اگه سطح نوراپی نفرین ها به مقدار زیاد افت کنه ما بسیار برانگیخته و و در نتیجه افسرده می شیم. بعد نوراپی نفرین رو در انتقال عصبی با شکل توضیح داده که هنوز که هنوزه نفهمیدم چی به چی شد! پناه برخدا! حالا نه اینکه بقیه کتاب رو عالی و روون باشم ولی حداقل راحت تر از این بخش داروییشه! از اولش هم سر تجربی و زیست همین طور بودم. بی خود نیست رفتم رشته ریاضی. الان هم که دکتر رفته بودم، دکتره می گه کپسول چی می خوری. می گم این. تعجب کرده و می گه فکر نکنم اینو بهت داده باشه بعد یه اسم مشابه داد و گفتم درسته خانم دکتر همین بود. بعد عین این پیرمرد و پیرزن ها می گم قربونت من که سواد تجربی مجربی ندارم خودت هر چی می دونینیشخند

خلاصه که یه معلم برای این قسمت های دارویی و مغزی کتاب اسیب شناسی پیدا می کردم خیلی خوب بود. مغزم به تنهایی نوکشه.

بعد از التحریر: می گم چه قدر نوراپی نفرین ها به گوشم اشناست. یه دفعه یادم افتاد که منو یاد ملکه نفر تی تی مصر می اندازه :دی خداییش شبیه.

  
نویسنده : زادبانو ; ساعت ۱:٠٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٧ مهر ۱۳٩٠
تگ ها : کتاب