پذیرنده

یکی می گفت: "تو با اینکه مذهبی نیستی ولی خیلی از قیود مذهبی ها رو رعایت می کنی پس از نظر من قلبا مذهبی هستی"

اون یکی در وصف ام به کسی گفته بود "ازی ذاتا جنگجوست"

یکی دیگه گفت "نمره شما در مرتبی و نظم 20 است"

یکی دیگه گفت "شما فوق العاده انرژی بالایی دارید و من به خاطر این انرژی که ازتون می گیرم دوست دارم باهات باشم"

یکی دیگه "من عاشق روحیه خوش باوری و امید به اینده ات هستم"

یکی یکی قضاوت می شیم و هر کسی از دید خودش به ادم نگاه می کنه و به خاطر برداشتی که نسبت به طرف مقابل داره در کنارش باقی می مونه. اما وقتی همه این پرده ها کنار بره و هر کسی موفق بشه یه نگاه کوچک به ذات واقعی یه فرد دیگه بندازه و باز هم پذیرای اون فرد با تمام سایه هاش باشه معلومه که دوست واقعیه. این که بپذیره دوستش در کنار رعایت قیود بعضی وقت ها مرزشکن هم هست. همراه با صفت جنگجویی، پذیرای بزدل درون دوستش هم باشه. در کنار نظم و مرتب بودن بپذیره که زمان هایی هست که دوستش دست هر چی شلخته است رو از پشت می بنده و زمان هایی هم هست که دوستش حتی توان بالا بردن انگشت رو هم نداره و اثری از انرژی درخشنده اش در چهره اش دیده نمی شه و تنها چیزی که از صورت ناخواناش خوانده می شه بدبینی و یاس و ناامیدی نسبت به آینده است! خلاصه که در کنار صفات و خصایص مثبت پذیرای  سایه ها هم باشیم.

 

این روزها سخت تلاش می کنم پذیرنده تر باشم  هم نسبت به خودم و هم اطرافیانم و دوستان پذیرنده ام رو از قبل بیشتر می ستایم چون هم اکنون می دانم چه کار سخت و پرتلاشی است این صفت پذیرش.  

  
نویسنده : زادبانو ; ساعت ۱:٠۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٠ اردیبهشت ۱۳٩۱
تگ ها :