درونگرایی

این چند هفته که ننوشتم چند جایی رفتم ولی حس و حال تایپ کردن نداشتم. یکی از این مناطق، غار دانیال نبی است که یکی از غارهای رودخانه ای ایرانه که در منطقه تنکابن در نزدیکی روستای دانیال واقع شده و یکی از زیباترین جاهایی بود که حدود 3 هفته پیش رفتم. زبان از وصف این غار زیبا که با هدلمپ های ما روشن شده بود و گاهی تا سینه در اب سردش فرو می رفتیم قاصره. به عنوان یه تجربه ناب توصیه می کنم امتحان کنید منتها خیس شدن و صخره های لیز و بلندش رو باید پذیرا باشید. هفته بعدش هم رفتیم به ییلاقات زیبای ون داربن. با اینکه در طول سفر برخلاف رویه سابقم ساکت بودم منتها غرق لذت بودم و از تنهایی و سکوتم هم لذت می بردم. روستایی در دل کوه و مه ای که حالتی رویایی و شاعرانه به محیط بخشیده بود و پختن غذا و صدای گله های گاو و اتاقک چوبی که داخلش شب رو به صبح رسوندیم، همش برام خاص و عالی بود. این هفته هم که پاراگلایدر رو امتحان کردم. نمی تونید قیافه منو وقتی از ارتفاع به اون بلندی به طرف زمین سقوط می کردم و به خلبانم هم یه پسرک 17 ساله است اعتماد نداشتم تصور کنید. :دی پرواز حدود 20 دقیقه طول کشید و در عین ترسی که از افتادن داشتم لذت رو در تک تک سلول های بدنم حس می کردم. کمی که گذشت و اعتمادم به خلبان نوجوان زیادتر شد کم کم ترس جای خودش رو به هیجان و لذت ناب و بودن در لحظه داد.

دوستان گلم سطح انرژی برونگرایی ام به شدت افت کرده که به این خاطره که ارک تایپی که الان بهش خوشامد گفتم و در درونم جا خوش کرده هستیاست که از سکوت، اشپزی برای خود و درونگرایی و تنهایی لذت می بره. تنبلی این روزهام رو به حساب هستیا بنویسید.

  
نویسنده : زادبانو ; ساعت ۱۱:۱۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ تیر ۱۳٩۱
تگ ها : ماجراجویی