به همه معلمانم

داشتم سریال Gray’s Anatomy رو می دیدم. دیالوگ های فوق العاده ای داره این سریال. جاییش گری داشت می گفت "زمانی هایی احتیاج داریم که زخم هامون رو بلیسیم و ازش بگذریم و زمان هایی هم هست که باید زخم رو به حال خودش رها کنیم". تشبیه بامزه ایه. داشتم فکر می کردم وضعیت این روزای من هم مثل ماده شیریه که در پناه آفتاب گرم و درخشان قلم ساده و زیبا و تاثیرگذار اروین یالوم مشغول لیسیدن زخم هاشه. این تشبیه رو دوست دارم. هم آسیب پذیریم و هم زخم هایی که در گذر زمان بر داشتم رو نشون می ده و هم روند شفادادن که توسط خودمه اما در پناه افتابی که سمبل تمام استادان و راهنمایانی است که چه حضوری و چه غیر حضوری در این مسیر همراهی ام کردند و دریغی از تابش سخاوتمندانه نورشون بر غیرخود نداشتند. این نوشته به تک تک شون تقدیم می شه و عشق ام رو نثار نور و خودآگاهی می کنم که توسطشون بر تاریکی های وجودم تاباندند.

/ 4 نظر / 8 بازدید
banoo

salam man ham ba khandane in ketab dar abtedaye masireh shenakhteh zakhmhayeh khodam oftadam va bad az salha be ketab khani bargashtam va hese lezati ke darid mibarid ro dark mikonam.

mina

سلام.منم چند تا زخم عمیق دارم والان دوستشون دارم .خیلی طول میکشه تا ادم به این اگاهی برسه داشتن دوست, استادومشاور به نوعی موهبته .من یه روزی یه جایی یه جوری به استادم خواهم گفت که دوست داشتنش گناه نیست واگر باشد من توبه نمی کنم ........

حسین

سریال فوق العاده ایه با دیالوگهای فوق العاده.. الان فقط این یادمه ازش [چشمک] یه جایی املی به اون سیاهپوسته میگفت : چطوری میشه یه ادم همزمان عاشق دونفر بشه و اون جواب داد: من امیدوارم که یه ادم بتونه واقعا عاشق یه ادم دیگه بشه

آمیتریس

سلام ای کاش یادمیگرفتیم که بموقع سکوت و بموقع حرف بزنیم ای کاش یاد میگرفتیم که بعضی لحظات باید زخمها خود به خود خوب شن و باید با دردش ساخت و روح و روانمون رو صیقل داد تا به حد اعلاء رسید...[ساکت]