پذیرنده

یکی می گفت: "تو با اینکه مذهبی نیستی ولی خیلی از قیود مذهبی ها رو رعایت می کنی پس از نظر من قلبا مذهبی هستی"

اون یکی در وصف ام به کسی گفته بود "ازی ذاتا جنگجوست"

یکی دیگه گفت "نمره شما در مرتبی و نظم 20 است"

یکی دیگه گفت "شما فوق العاده انرژی بالایی دارید و من به خاطر این انرژی که ازتون می گیرم دوست دارم باهات باشم"

یکی دیگه "من عاشق روحیه خوش باوری و امید به اینده ات هستم"

یکی یکی قضاوت می شیم و هر کسی از دید خودش به ادم نگاه می کنه و به خاطر برداشتی که نسبت به طرف مقابل داره در کنارش باقی می مونه. اما وقتی همه این پرده ها کنار بره و هر کسی موفق بشه یه نگاه کوچک به ذات واقعی یه فرد دیگه بندازه و باز هم پذیرای اون فرد با تمام سایه هاش باشه معلومه که دوست واقعیه. این که بپذیره دوستش در کنار رعایت قیود بعضی وقت ها مرزشکن هم هست. همراه با صفت جنگجویی، پذیرای بزدل درون دوستش هم باشه. در کنار نظم و مرتب بودن بپذیره که زمان هایی هست که دوستش دست هر چی شلخته است رو از پشت می بنده و زمان هایی هم هست که دوستش حتی توان بالا بردن انگشت رو هم نداره و اثری از انرژی درخشنده اش در چهره اش دیده نمی شه و تنها چیزی که از صورت ناخواناش خوانده می شه بدبینی و یاس و ناامیدی نسبت به آینده است! خلاصه که در کنار صفات و خصایص مثبت پذیرای  سایه ها هم باشیم.

 

این روزها سخت تلاش می کنم پذیرنده تر باشم  هم نسبت به خودم و هم اطرافیانم و دوستان پذیرنده ام رو از قبل بیشتر می ستایم چون هم اکنون می دانم چه کار سخت و پرتلاشی است این صفت پذیرش.  

/ 7 نظر / 20 بازدید
natali

لذت میبرم از این یادآوری هایی که گاه به گاه توی نوشته هات میاد عزیز دلم... تولدتم با کمی تاخیر مبارک[گل]

natali

اگر بدونی با این نوشته و نوشته قبلیت چه مشعلی توی راه من روشن کردی؟ دیدی همینطوری یک دفعه از تجربیات یکی یک گریه ی بزرگ از ذهن آدم باز میشه حالا اون گره به واسطه ی نوشته ی تو نازنین باز شد. بهترین کار اینه که برات دعا کنم هی سر راهت خودت روشن و بری جلو ...

حسین

هرکس از ظن خود شد یارمن وز درون من نجست اسرار من

فائزه

من هم عاشق این جنگجویی تو برای ساختن خودی بهتر هستم .خیلی توی نوشته هات خود سازی می بینم.موفق باشی عزیزم.

امین

آره واقعا چه خوبه که خودمون و اطرافیانمون این صفتو داشته باشیم ، و چه خوبتره که عدم پذیرش دیگران رو هم بپذیریم . ‏ وقتی راحت تر پذیرای خودمون باشیم دیگران هم ما رو راحت تر می پذیرند . ‏ و بدونیم که‏ پذیرنده ترین دوست که ما رو در شرایطی میپذیرد خداست .

شادی

اوهووووووم .... نوشتت باعث شد نگاهم به دوستام دقیق تر بشه...اینکه واقعا منو با سایه هام پذیرفتن یا نه... و یا بالعکس خودم برای اونا همچین دوستی هستم...؟