سالی نو با دیدی نو

یه سری جملات هست که بار اول که می خونی یه لا الا الله ای زیر لبی زمزمه می کنی و فکر می کنی نفس این ادم از جای گرم و نرمی بلند می شه و هیچ نوفهمه. اما وقتی چرخ روزگار برای تو هم کمی می چرخه و می چرخه و مویی در این اسیاب سفید می کنی به طرز عجیبی همذات پنداری می کنی با چیزی که اول فکر می کردی اراجیفه. یکی از این مس های سابق و طلای امروز این بود که هر کس در زندگی به تو بدی می کنه رو گرامی بدار که معلم بزرگیه در زندگیت!!!! همیشه فکر می کردم یعنی چی که یکی می یاد توی زندگیت یه لگد  می زنه و می ره و تو باید حالا جای پاش رو هم تقدس کنی! اما حالا که به گذشته نگاه می کنم یه موضوع جالب که به چشمم می یاد این بوده که هر جا زخمی بوده رشدی هم در پسش داشتم. چون اگه با همون میزان فکر و شعور و تعقل می خواستم اون مساله رو حل کنم توان گذشتن ازش رو نداشتم. اما وقتی چارچوب های خودم رو گسترش می دادم تا از اون مساله بگذرم یه حرکت بطئی هم به سمت رشد داشتم که شاید در اون لحظه به چشمم نمی اومد اما وقتی گذر زمان بهش می خوره و خارج از اون بهش می نگرم اون رشد رو کامل حس می کنم. مثل قد کشیدنمون که شاید هیچ وقت نفهمیم کی سانت به سانت بلندتر می شدیم اما در بازه زمانی وقتی به خودمون نگاه می کنیم این رشد رو می بینیم. هرچند خدا رو شکر که قد کشیدن روحیمون مثل وضعیت جسمانیمون توقف نداره و می شه به درخت تشبیه اش کنیم. به هر حال این سال نویی خواستم دست همه ادم هایی رو که زمانی به زعم من به من زخمی زدند بفشارم و از اینکه صمیمانه معلم چوب به دست اما دلسوزی در مدرسه من بودند تشکر کنم. سال نوی همتون مبارک.  

/ 6 نظر / 19 بازدید
فاطمه

سلام...سال نوتون مبارک باشه...سالی پر از اتفاقات خوب رو براتون آرزومندم....

نازبانو

نمیدونم آزی حالا حتما این آدما باید چوب به دست به ماها درس بدن؟ نمیشه عین آمدمیزاد درس بدن بهمون ؟!

نرگس

شاید خیلی منطقی هستی.برای من آدم های بد با گذشت زمان بدترهم میشن.

غزاله

فکر نمی کنم این قاعده که در پس هر زخمی رشدی هست برای همه صادق باشه. به نظرم بستگی به رویکرد آدم ها نسبت به زخم هاشون داره. بعضی ها که در راه بهبود زندگشیون تلاش می کنن و نسبت به مشکلات منفعل نیستن با رنج هاشون رشد هم می کنن.

...

چه پست خوبی، کلی کیف کردم !